66 lat razem. Niezwykła historia miłości Ireny i Kazimierza z Gowidlina
Niektóre historie miłosne zaczynają się od przypadkowego spojrzenia, inne od pierwszej randki, a jeszcze inne… od wspólnej szkolnej klasy. Tak właśnie było w przypadku Ireny i Kazimierza Sobiszów z Gowidlina. Poznali się jako dzieci, chodzili do jednej klasy i dorastali obok siebie. Z czasem szkolna znajomość przerodziła się w uczucie na całe życie. 25 października 1960 roku powiedzieli sobie „tak”. Dziś, po 66 latach małżeństwa, ich wspólna historia jest opowieścią o miłości, codziennej pracy, rodzinie i więzi, której nie osłabił upływ czasu.
Dzieciństwo naznaczone wojną
Irena urodziła się 27 maja 1938 roku w Gowidlinie. Wychowała się w wielodzietnej rodzinie Jana i Anny Wiśniewskich, mając jedenaścioro rodzeństwa. Jej dzieciństwo, podobnie jak dzieciństwo wielu rówieśników, naznaczyła wojna.
Gdy rodzinny dom został wysadzony w powietrze granatami, Irena wraz z rodzicami i rodzeństwem znalazła schronienie u dziadków, Rozalii i Wiktora Mejnów, w Rębienicy. Ojciec zdołał zabrać ze sobą jedynie konie i wóz. Pozostali członkowie rodziny mieli tylko to, co na sobie.
Widok płonącego domu był przerażający. Według rodzinnych wspomnień w planach było spalenie całego Gowidlina, a ponieważ dom Wiśniewskich stał na skraju miejscowości, od niego właśnie rozpoczęto. Front rosyjski nadszedł jednak z innej strony, niż się spodziewano, i akcja palenia Gowidlina się nie powiodła. Po powrocie ojca ze Stalagu rodzina odbudowała dom, w którym Irena mieszkała aż do ślubu.
Kazimierz przyszedł na świat 15 marca 1938 roku, również w Gowidlinie. Jest synem Jana i Anny Sobiszów i ma sześcioro rodzeństwa. Jego ojciec przez długie lata pracował jako listonosz, a także na plebanii u księdza Tadeusza Olszewskiego.
Kazimierz do dziś bardzo dobrze pamięta czasy wojny. Wszystkich mężczyzn zabrano wówczas do kopania rowów dla wojska. Tak wspomina tamte wydarzenia:
„Wojsko nie chciało nas wypuścić, mama ich jednak uprosiła i puścili nas. Uciekaliśmy w śniegu. Siostry pchały wózek z młodszym bratem, ja i mama nieśliśmy torby. Doszliśmy do Leona Wenty. Byliśmy tak zmęczeni, że nie daliśmy już rady iść dalej. Mama powiedziała wtedy: «Niech się robi, co chce, dzieci, niech nas wszystkich zabiją, my już dalej nie możemy iść». I tak tam zostaliśmy. Wtedy przyszedł pan Wenta, właściciel domu, i zabrał nas do siebie. Kiedy tam weszliśmy, w środku było już prawie całe Gowidlino. Byli tam również polscy oficerowie. Przez cały czas odmawiano różaniec. Gdy zrobiło się spokojniej, mniej więcej po południu, otwarto zabarykadowane okna. Mówiono wtedy, że Wiśniewski się już pali. Interesowało mnie to, co dzieje się na dworze. Widok z okna był straszny. Rosjanie idący od Podjaz byli tak liczni, że po raz pierwszy w życiu widziałem tak wielki tłum ludzi. Jedni szli pieszo, inni jechali na koniach, jeszcze inni na bryczkach”.
Do domu Kazimierz wrócił dwa dni po zakończeniu wojny. Pamięta kobiety, które, aby uniknąć gwałtu, przebierały się za staruszki, zakładały długie suknie i malowały się na czarno. Dzieci zwracały się do wszystkich panien „mamo”, aby Rosjanie nie zorientowali się, że są to młode dziewczyny. Wszechobecne były kradzieże i strach o własne życie.
Od szkolnej znajomości do małżeństwa
Irena i Kazimierz dorastali w tej samej miejscowości, wśród tych samych dróg, domów i znajomych twarzy. Wspólnie uczęszczali do szkoły podstawowej, choć nie siedzieli dosłownie w jednej szkolnej ławce – dziewczęta zajmowały jedną stronę klasy, a chłopcy drugą.
Oboje byli w pierwszej klasie, gdy wydarzyło się coś, co szczególnie zapadło im w pamięć. W szkole poznali już nieco język niemiecki. Pewnego dnia do ich nauczycielki przyszedł mężczyzna i powiedział jej kilka słów na osobności. Po tej rozmowie nauczycielka, zapłakana, zwróciła się do dzieci, prosząc, aby wróciły do swoich domów. Wyraziła przy tym nadzieję, że jeszcze kiedyś spotkają się w szkole. Niestety, nigdy więcej jej już nie zobaczyli.
Po zakończeniu wojny wrócili do nauki. Do jednej klasy uczęszczały dzieci z różnych roczników, a niektóre z nich były nawet o sześć lat starsze od Ireny i Kazimierza.
Ich znajomość z dziecięcych lat z czasem przerodziła się w uczucie. Podczas zaręczyn włożyli sobie obrączki na lewą rękę – taki był wówczas zwyczaj. Na ślub cywilny do Sierakowic pojechali na rowerach.
25 października 1960 roku Irena i Kazimierz stanęli przed ołtarzem w kościele w Gowidlinie. Sakramentu małżeństwa udzielił im ówczesny proboszcz, ksiądz Tadeusz Olszewski. Tego dnia szkolni znajomi rozpoczęli nowy rozdział swojej wspólnej historii.
Wspólny dom i lata pracy
Początkowo małżonkowie zamieszkali z matką Kazimierza, w jej ówczesnym domu. Po kilku latach własnymi siłami wybudowali dom, który stał się ich rodzinną przystanią. To właśnie tam przez kolejne dziesięciolecia układali wspólne życie, wychowywali dzieci i przyjmowali następne pokolenia Sobiszów.
Ich codzienność nie przypominała bajki, w której wszystko układa się samo. Była w niej praca, odpowiedzialność, troska o najbliższych i zwyczajne obowiązki, które dzień po dniu składają się na wspólne życie.
Irena zajmowała się prowadzeniem domu, wychowaniem dzieci i opieką nad teściową, a później pracowała jako pracownik obsługi w miejscowej szkole. Kazimierz, z zawodu murarz, przez wiele lat był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w Bytowie. Po przejściu na rentę podjął pracę jako palacz w szkole w Gowidlinie.
Nie ograniczał się jednak do obowiązków zawodowych. Chętnie angażował się również w inicjatywy społeczne, pomagając między innymi przy budowie sali gimnastycznej w Gowidlinie oraz płotu na miejscowym cmentarzu.
Przez lata budowali więc nie tylko własny dom. Współtworzyli także miejsce, w którym żyli, pracowali i wychowywali kolejne pokolenia.
Ośmioro dzieci, 17 wnuków i 30 prawnuków
Najpiękniejszym owocem ich wspólnej drogi jest rodzina. Irena i Kazimierz doczekali się ośmiorga dzieci. Na świat przychodzili kolejno: Joanna, Renata, Kazimierz, Ryszard, Stefan, Józef, który żył zaledwie trzy dni, Jacek i Anna.
Z czasem ich dom wypełnił się głosami wnuków, a później także prawnuków. Dziś mogą cieszyć się obecnością 17 wnuków i 30 prawnuków. To imponujące drzewo genealogiczne, którego korzenie sięgają Gowidlina, a kolejne gałęzie rozrastają się dzięki rodzinom założonym przez następne pokolenia.
Dla Ireny i Kazimierza rodzina od zawsze stanowiła szczególną wartość. Największą radość przynoszą im odwiedziny bliskich. Lubią opowiadać o dawnych czasach, wracać pamięcią do wydarzeń sprzed lat i dzielić się historiami, które dla młodszych członków rodziny są niekiedy odkrywaniem zupełnie innego świata.
Dzieci, wnuki i prawnuki są dziś ich największą dumą. To właśnie w nich widać, jak wiele może powstać z jednej wspólnej decyzji i jak daleko sięgają jej konsekwencje. Sześćdziesiąt sześć lat temu Irena i Kazimierz rozpoczęli małżeńską drogę we dwoje. Dziś idą przez nią otoczeni wielką rodziną, którą stworzyli.
66 lat wspólnego życia
Irena i Kazimierz mają obecnie po 88 lat i należą do najstarszych mieszkańców Gowidlina. Za ich 66-letnim małżeństwem kryje się jednak coś więcej niż imponująca liczba. To tysiące wspólnych dni, rodzinnych wydarzeń, obowiązków, rozmów i wspomnień, których nie sposób zamknąć w kilku zdaniach.
Obecnie małżonkowie mieszkają z wnukiem i jego żoną. Wszystkie dzieci angażują się w opiekę nad nimi. Otoczeni troską najbliższych mogą cieszyć się rodziną i jej obecnością.
Nie każda miłość potrzebuje wielkich gestów. Czasem jej najpiękniejszym świadectwem jest wspólny dom, rodzina gromadząca się podczas odwiedzin i pamięć o wszystkim, co udało się razem przeżyć. To również gotowość, by przez kolejne lata być blisko siebie, niezależnie od tego, co przynosi życie.
Historia Ireny i Kazimierza ma w sobie coś niezwykle ujmującego. Udowadniają, że niektóre znajomości nie kończą się wraz z ostatnim szkolnym dzwonkiem. Przeciwnie – potrafią trwać przez całe życie, zmieniać się, dojrzewać i wydawać owoce, których nie sposób było przewidzieć na początku.
66 lat temu powiedzieli sobie „tak”. Dziś za tym jednym słowem stoją wspólny dom, wielka rodzina i tysiące dni przeżytych ramię w ramię. A wszystko zaczęło się w Gowidlinie, od dwojga dzieci, które poznały się w szkolnej klasie.
Źródło: sierakowice.pl, Oprac. Paulina Stenka



